--------------------

صورت سرکش گدازان کن به رنج / تا ببینی زیر آن وحدت چو گنج

صورت های حاکم بر خود را از طریق مجاهدت ویران کن ، بگذار تا در زیر آن گنج حقیقت و یگانگی را دریابی .

--------------------

ای بگشته زین طلب از کو بکو / چند گویی کین گلستان کو و کو

پیش از آن کین خار پا بیرون کنی / چشم تاریکست جولان چون کنی

منظور از " خار پا " در این بیت توهمات حاکم بر ذهن است . این توهمات اند که چشم دید انسان را تیره و تاریک کرده اند .

و تا زمانی که این توهمات وجود دارند و چشمت را کور کرده اند ، چرا جولان میکنی ، چرا با کوری مدام در طلب و جست و جو از سوئی به سوئی ، سرگردان می روی ؟

مهمترین کار تو این است که خارها و حجاب توهمات را از چشم برداری !.

--------------------

هیچ عاشق خود نباشد وصل جو / که نه معشوق اش بود جویای او

تشنه می نالد که کو آب گوار / آب هم نالد که کو آن آب خوار


اگر شوق برگشت به فطرت ما را بر انگیزاند و همت ما را بیدار کند ، از آن سو معشوق یا فطرت نیز ما را به خود میکشد .

--------------------

وقت آن آمد که من عریان شوم / نقش بگذارم سراسر جان شوم

نعره مستانه خوش مى‏آيدم / تا ابد جانا چنين مى‏بايدم